BAJKI ROBOTÓW

bajki_robotow.txt są projektem zorientowanym na alternatywne odczytanie prozy Stanisława Lema. Futurystyczne obrazy na scenę przenoszą studentki Wydziałów Reżyserii z państwowych uczelni wyższych, reprezentujące trzy odmienne języki: reżyserię filmową, dramatyczną oraz teatru lalek. Czwarte czytanie przygotowuje studentka choreografii. Audiowizualne zdarzenia przygotowane przez młode reżyserki są streamingowane „na żywo” poprzez kanał internetowy Teatru oraz na antenie Radia Łódź.

 

Wybrane „Bajki robotów” i ich sceniczne interpretacje wskazują na te elementy współczesności, które skłaniają do refleksji nad miejscem, jakie w naszej codzienności zajmują technologie. Maszyny świata fantasy oraz jego bohaterowie są znakami łatwo przekładalnymi na dzisiejsze realia. Bywamy Automateuszami szukającymi przyjaciół w „ciałach” z fraktali; zawierzamy nieomylności wytworów techniki, niczym  Maszynie Rozumnej; żyjemy w czasach „niewidzialnej władzy” i w pędzie ku sukcesom, często zapominając o takich wartościach, jak spotkanie z drugim – realnym – człowiekiem.

 

Jedna z osób zaproszonych do projektu zadała pytanie: „jak może wyglądać CZYTANIE w cyberrzeczywistości Bajek robotów Stanisława Lema?”. Pytanie to pozostawiamy otwarte, wierząc, że podejmując próbę łączenia mediów i języków, jawi się przed nami – pomysłodawcami, twórcami, jak i widzami – przestrzeń audiowizualnego eksperymentu.

 

STANISŁAW LEM

Czołowy przedstawiciel polskiej fantastyki naukowej, filozof, futurolog i eseista. W swoim dorobku ma także powieści realistyczne i teksty satyryczne. Jego twórczość była wielokształtna – na polskim gruncie, w dziedzinie fantastyki, dokonał swoistej ewolucji gatunku. Mistrz kreowania odległych światów; twórca ponadczasowy.

19 września, godz. 18.00

 „Przyjaciel Automateusza”

reżyseria: Helena Radzikowska (Akademia Teatralna im. A. Zelwerowicza w Warszawie filia w Białymstoku)

czytają i performują: Małgorzata Krawczenko, Łukasz Bzura i Piotr Osak

Helena Radzikowska – studentka V roku reżyserii na Wydziale Sztuki Lalkarskiej Akademii Teatralnej, absolwentka kierunku aktorskiego na tym samym Wydziale oraz Kulturoznawstwa w Instytucie Kultury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Laureatka nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dla najzdolniejszych studentów uczelni artystycznych. Wraz z kolegami z roku, z Akademii Teatralnej, założyła i współtworzy niezależny Teatr PAPAHEMA, który ma w swoim repertuarze trzy przedstawienia: „Molière. Z urojenia” na podstawie „Molier, czyli zmowa świętoszków” Michaiła Bułhakowa, „Moral inasanity. Tragedia ludzi głupich” na podstawie „Ich czworo” Gabrieli Zapolskiej oraz „Macbett” Eugène Ionesco

Automateusz, bohater bajki Lema, to Robinson Crusoe przyszłości. Rozbitek. Nie człowiek tylko robot. Nie sam, ale z ukrytym w uchu miniaturowym cyberprzyjacielem – wszak w erze baśniowej robotyki o towarzysza życiowych zmagań nie trudno – można go w każdej chwili nabyć u konstruktora. Miniaturowy przyjaciel, w przeciwieństwie do Automateusza jest nieśmiertelny. Pobyt tych dwojga na „bezludnej” (sam autor używa tego słowa, nie szukając neologizmu dla określenia wyspy niezamieszkałej przez żadne roboty) wyspie jest okazją do pasjonującej, pełnej napięcia polemiki na temat wartości życia. Pozbawiony emocji racjonalizm ściera się z instynktowną wolą przetrwania. Kto okaże się zwycięzcą sporu?

24 października, godz. 18.00

 „Maszyna Trurla”

reżyseria: Katarzyna Lesisz (Szkoła Filmowa w Łodzi)

czytają i performują: Hanna Matusiak, Małgorzata Krawczenko, Ewa Wróblewska i Łukasz Batko

Katarzyna Lesisz – urodzona w 1985 roku w Warszawie. W 2012 roku obroniła pracę magisterską na Uniwersytecie Warszawskim (ISNS), poświęconą analizie polskiego filmu dokumentalnego w kontekście socjologii wizualnej. Od 2011 roku jest studentką reżyserii  PWSFTviT w Łodzi. Autorka filmu dokumentalnego „Życie mojego brata” (My brother’s life; reżyseria, zdjęcia; 2014), prezentowanego m.in. na festiwalu Młodzi i Film w Koszalinie, OFF Cinema, Prowincjonalia, w selekcji Short Film Corner na Festiwalu w Cannes 2014. Autorka krótkometrażowego filmu fabularnego „Taka nasza gra” (Our little game; reżyseria, scenariusz; 2015); otrzymał nagrodę za najlepsze zdjęcia na Festiwalu Filmów Studenckich Łodzią po Wiśle. Obecnie film został zakwalifikowany do Konkursu Młodego Kina na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni.

Ile jest dwa razy dwa? A ile dwa a dwa? Czy jesteś pewny swoich odpowiedzi? Maszyna Rozumna, zbudowana przez konstruktora Trurla buntuje się przeciwko swojemu twórcy; narzuca własną wizję rzeczywistości, podając błędne według Trurla odpowiedzi. Kto ma rację? Kto ustala reguły rządzące światem? Czy dwa razy dwa to na pewno cztery? 

27 listopada, godz. 16.00

 „Wielkie lanie” + „Jak ocalał świat”

reżyseria: Daria Kopiec (Akademia Teatralna im. A. Zelwerowicza w Warszawie)

czytają i performują: Hanna Matusiak, Łukasz Batko i Piotr Osak

Daria Wiktoria Kopiec – studentka Wydziału Reżyserii Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi na Wydziale Operatorskim, specjalizacja Animacja i Filmowe Efekty Specjalne. Stażystka w École Nationale Supérieure des Arts Visuels La Cambre w Brukseli. Członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich. Laureatka stypendium naukowego dla członków Koła Młodych Stowarzyszenia Filmowców Polskich, stypendium artystycznego Prezydenta Miasta Łodzi oraz stypendium twórczego w 2014 roku z budżetu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Głównymi bohaterami zdarzenia performatywnego są dwaj przyjaciele – Trurl i Klapaucjusz, żyjący w świecie owładniętym przez dyktaturę maszyn i technologii. W świecie, gdzie jedyną miarą wielkości człowieka jest sukces; receptą na osiąganie celu – przebiegłość, a dominującym uczuciem – zazdrość. W takich warunkach trudno zadbać o tak kruche zjawisko, jakim jest przyjaźń. A jednak, pod przykrywką małych złośliwości, zarówno Trurl, jak i Klapaucjusz chcą dzielić się ze sobą swoimi przeżyciami. Samotni, ukrywając się za murem technologicznych wynalazków, szukają pretekstu do spotkania.  Katastrofy, które zrzucają na świat i siebie samych, są wynikiem ogromnej potrzeby akceptacji i nieumiejętnością w wyrażaniu swoich uczuć.

 

27 listopada

„Bajka o maszynie cyfrowej co ze smokiem walczyła”, godz. 18.00

reżyseria: Ewa Drzewiecka (Akademia Muzyczna im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi)

czytają i performują: Krzysztof Ciesielski, Małgorzata Krawczenko, Ewa Wróblewska

 

Ewa Drzewiecka – studentka drugiego roku kierunku Choreografia i Techniki Tańca w Akademii Muzycznej im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi oraz trzeciego roku kierunku Pedagogika ze specjalnością Edukacja przez Sztukę w Uniwersytecie Łódzkim. Laureatka wielu nagród (m.in. w Międzynarodowym Konkursie Tanecznym „Folkowe Inspiracje”). Od dwóch lat członek zespołu prowadzonego przez tancerzy Pracowni Fizycznej w Łodzi.

„Bajka o maszynie cyfrowej, co ze smokiem walczyła” przenosi nas w piękną, niby odległą krainę. Tymczasem okazuje się, że to, co dalekie i dookreślone neologizmami jest szczególnie bliskie współczesnemu człowiekowi. Język opowieści pobudza wyobraźnię – ruch zatem staje się idealnym medium, by tę treść zilustrować, skomentować i nie wprost pomóc dostrzec ukryte w dowcipie sytuacji problemy.

 

KONRAD DWORAKOWSKI (opieka artystyczna)

reżyser i aktor, absolwent białostockiego Wydziału Sztuki Lalkarskiej Akademii Teatralnej im.

Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. W latach 2003-2005 był kierownikiem artystycznym Teatru Lalek Guliwer w Warszawie. Reżyserował w teatrach lalkowych i dramatycznych w Polsce oraz za granicą. Najważniejsze produkcje: „Mikrokosmos” Teatru Pantomimy we Wrocławiu, „Balladyny i romanse” , „Bruno Schulz historia występnej wyobraźni” Teatru Pinokio oraz „Dumanowski side A” Teatr Stary w Krakowie. Konrad Dworakowski Jest autorem scenariuszy i tekstów piosenek; pisze zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych

MICHAŁ FRYC (audio)

Urodzony w 1986 roku. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi 2012. Malarz, didżej, twórca muzyki industrialnej. Nagrywa oraz występuje w ramach solowego projektu audiowizualnego VON. Współtworzy wraz z Eweliną Masztanowicz duet artystyczny SRCH. W swojej twórczości podejmuje najczęściej temat ideologii, rozumianej jako uzasadnienie stosunków władzy w społeczeństwie

JUSTYNA JAKÓBOWSKA (VJ)

Urodzona w 1984 roku. Absolwentka Wydziału Sztuk Wizualnych Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. W swoich realizacjach sięga po rysunek,malarstwo, instalację, wideo. Zajmuje się także improwizacją wideo na żywo we współpracy z muzykami. Na stałe współpracuje jako VJ z Michałem Frycem. Jako artysta wideo brała udział w Warszawskiej Jesieni 2009, I Festiwalu Młodych Kompozytorów Transgresje, Warszawa 2010, Festiwalu Temporarytacje, Łódź 2011, Light Move Festival Łódź 2014. Podczas występów korzysta z wcześniej przygotowanych sampli wideo, animacji, fotografii.


newsletter